EDWARDS' VIJGPAPEGAAI

 

Herkomst: Het noordoosten van Nieuw-Guinea vanaf de Humboldt Baai tot aan de Golf van Huon.

 

Beschrijving: lengte ongeveer 19 cm.

Man: algemene lichaamskleur groen, meer geelgroen aan weerszijden van de borst en op het onderlichaam. Voorhoofd en schedeldek zijn geelachtig groen, de achterkop is olijfbruin; een brede zwarte nekband loopt van oog tot oog. De bevedering van de wangen is smal en opvallend lang; kleur rood. De oordekveren zijn eveneens smal en verlengd, geel gekleurd met afwisselend rode en blauwe veertippen. Keel en borst zijn rood. Over de bovenborst loopt een blauwzwarte band. Vleugelsdek groen; de meest binnenste vleugeldekveertjes hebben oranjerode veerzomen. De snavel is grijszwart, de oogiris rood. Poten grijs; nagels grijszwart.

Pop: de pop onderscheidt zich van de man door een geelgroene keel- en borstkleur; over de bovenborst loopt een brede donkerblauwe band.

 

Biotoop

De Edwards' vijgpapegaai is een echte bos- en boombewoner. Vaak solitair gesignaleerd, vlot bewegend door de bovenste buitenste takken van bomen. Ripley nam eens een paartje waar in gezelschap van een groep spreeuwen. Hun algemene benaming danken ze aan hun voornaamste voedselbron de wilde vijg, die in elk rijpingstadium in het woongebied voorkomt. Overigens schijnen de vogels alleen de zaden te eten. Ongetwijfeld eten ze ook wel andere zaden en vruchten en mogelijk zelfs wel levend voer in de vorm van kleine insecten en hun larven. Over hun broedgewoonten is niets bekend. Ooit werd begin juli in de wildbaan een jong gevangen. Daaruit zou men kunnen concluderen dat het broedseizoen van deze vogels samenvalt met onze lente.

 

Avicultuur

In liefhebberskringen worden deze vogels als zeldzaamheden beschouwd. Ook in de literatuur is nauwelijks iets over hen te vinden. Vast staat dat ze nauw verwant zijn aan de lori's. In de tweede helft van de zeventiger jaren zijn deze vogels in beperkte aantallen in Europa geďmporteerd en ook in liefhebbershanden terecht gekomen. Thans worden ze, zover ik weet, alleen nog gehouden in de grotere vogelparken zoals het vermaarde Vogelpark Walsrode. Behalve de Edwards' vijgpapegaai, Psitaculirostris edwardsii, kan men in Walsrode ook de Desmarest's vijgpapegaai Psittaculirostris desmarestii, en de Salvadori’s vijgpapegaai Psittaculirostris salvadorii bewonderen.

Psittaculirostris-vijgpapegaaien gedragen zich in gevangenschap vaak ongemeen agressief. Het komt er op neer dat ze paarsgewijs gehouden moeten worden. Deze vogels slapen in een nestkast. Knagen graag aan verse takken. De fok met de Edward's vijgparkiet is – voorzover ik heb kunnen nagaan - nog niet gelukt.

 

 

Tekst: H.W.J. van der Linden